Dzisiaj jest , 24 Lipiec 2008

WOJNA OBRONNA POLSKI
Działania obronne polskich sił zbrojnych po agresji niemieckiej 1 września i radzieckiej 17 września 1939 r., prowadzone przy całkowitej bierności zachodnich sojuszników. Trzecia Rzesza, realizując układ zawarty z ZSRR, bez wypowiedzenia wojny dokonała agresji na Polskę; 16 dni później tak samo postąpił Związek Radziecki. Hitler rzucił na Polskę 1,6 min żołnierzy, ok. 3000 czołgów i 1300 samolotów. Polska mogła tym siłom przeciwstawić ok. 1 min żołnierzy, 400 samolotów i 400 czołgów. Mimo bohaterstwa i nadludzkich wysiłków wojska polskie nie były w stanie powstrzymać ataków niemieckich armii. Zawiodła realizacja planu „Zachód", czyli obrony ważnych strategicznie obszarów gospodarczych, niezbędnych do prowadzenia walki. W pierwszej fazie wojny Niemcy złamali polski opór w Wielkopolsce, na Pomorzu i na Śląsku. Broniły się Hel i Westerplatte. Kiedy naczelny wódz marsz. Edward Rydz-Śmgły, uznał,
że wojna graniczna jest przegrana, zarządził 6 września odwrót na drugą linię obrony. Armie „Pomorze", „Poznań", „Łódź", „Kraków" i „Karpaty" wycofały się w kierunku centrum kraju. Planowano powstrzymać Niemców na Wiśle i Sanie. Zbliżanie się do stolicy wojsk niemieckich spowodowało, że rząd RP podjął decyzję o opuszczeniu Warszawy. Jednocześnie 9 września nad Bzurą rozpoczęła się największa bitwa w tej fazie wojny. Choć początkowo wojska polskie odnosiły lokalne sukcesy, ostatecznie starcie zakończyło czyło się porażką. W bitwie tej polrgło 3 polskich generałów: Mikołaj Bołtuć, Stanisław Grzmot-Skotnicki i Franciszek Wład. 17 września wschodnią granicę II Rzeczypospolitej przekroczyła armia Czerwona.
Granicy długości 1500 km broniły nieliczne oddziały Korpusu Ochrony Pogranicza (KOP). Naczelny wódz zalecał siłom polskim unikanie walki. „Z bolszewikami nie walczyć — rozkazywał - chyba w razie natarcia z ich strony albo próby rozbrajania oddziałów". Do kilku potyczek i starć jednak doszło. Mimo słabszego uzbrojenia i przewagi liczebnej wroga jednostki KOP stawiały zaciekły opór. Do historii przeszły zwłaszcza wygrana bitwa z Armią Czerwoną pod Kodziowcami nad Czarną Hańczą oraz śmierć gen. Józefa Olszyny-Wilczyńskiego, którego zamordowali żołnierze radzieccy. Po 17 września władze RP znalazły w wyjątkowo trudnej sytuacji; porażk w walkach z Niemcami oraz zagrożenie internowania przez Armię Czerwoną wpłynęły na decyzje o opuszczeniu terytorium Polski. Prezydent Ignacy Mościcki, premier gen. Felicjan Sławoj-Rydz wyjechali i naczelny wódz marsz. Smigły-Rydz do Rumunii, skąd zamierzali udać się do Francji i dalej kierować walką. Ostatecznie z inspiracji Niemców, którym szczególnie zależało na unicestwieniu władz RP, oraz Francji (popieranej przez gen. Sikorskiego), która wykorzystała nadarzającą się okazję do wyeliminowania elit politycznych, władze Polski zostały internowane w Rumunii .W kraju broniła się jeszcze do 28 września Warszawa. Dzień później padła twierdza w Modlinie. Ciężkie walki o Hel przeciągnęły się do 2 października. Ostatni regularny oddział Wojska Polskiego — Grupa Operacyjna "Polesie" gen. Franciszka Kleeberga -wobec przewagi Niemców skapitulował 5 października. W czasie wojny obronnej zginęło ok. 70 000 polskich żołnierzy i oficerów, 85 000-90 000 udało się na emigrację do Rumunii, na Litwę i na Węgry, 550 000 dostało się do niewoli, w tym 230 000-250 000 do niewoli radzieckiej.

Copyright 2007 by Druga wojna światowa All right reserved