Dzisiaj jest , 24 Lipiec 2008

FRONTY WALKI
Niemiecki plan szybkiego pobicia Francji, za­nim Rosja wprowadzi do walki większość swych sił, załamał się nad Marną 5—9 września 1914 r. Przeciw natarcie francusko-brytyjskie doprowadziło do przerwania bitwy i wycofania się wojsk niemieckich na linię Aisne-Verdun. Stało się wtedy jasne, że zasięg, celność i moc ra­żenia nowoczesnej broni, zwłaszcza maszynowej, są tak duże, iż żołnierze mogą przetrwać na polu bitwy jedynie pod osłoną okopów. Wszel­kie próby otoczenia przeciwnika, podejmowane przez którąkolwiek ze stron, kończyły się niepo­wodzeniem. Pod koniec pierwszej bitwy pod Ypres w listopadzie 1914 r. brytyjskie siły eks­pedycyjne zostały niemal zdziesiątkowane; w grudniu tego roku linie okopów ciągnęły się od kanału La Manche po Szwajcarię.
Przez następne cztery lata państwa ententy i Niemcy starali się znaleźć sposób na rozwiąza­nie sytuacji patowej, w jakiej postawiła ich woj­na pozycyjna. Podejmowano próby przerwania linii przeciwnika przez ostrzał artyleryjski, użycie gazów bojowych i wprowadzenie czołgów. Licz­ba ofiar takich starć była ogromna. W 1916 r. alianci stracili w bitwie pod Verdun i nad Sommą ponad 1,1 min żołnierzy; Przez następne cztery lata państwa ententy i Niemcy starali się znaleźć sposób na rozwiąza­nie sytuacji patowej, w jakiej postawiła ich woj­na pozycyjna. Podejmowano próby przerwania linii przeciwnika przez ostrzał artyleryjski, użycie gazów bojowych i wprowadzenie czołgów. Licz­ba ofiar takich starć była ogromna. W 1916 r. alianci stracili w bitwie pod Verdun i nad Sommą ponad 1,1 min żołnierzy; straty po stronie niemieckiej były równie wysokie. Najważniejszym teatrem wojny, oprócz Francji, byl front wschodni, gdzie Austro-\\;-gry i Niemcy rozpoczęły ofensywę przeciwk: Rosji. Początkowo wojska rosyjskie odnos^T sukcesy w Prusach Wschodnich, potem jed dzięki posiłkom z frontu zachodniego, gene Iowie Paul von Hindenburg i Erich Ludend pobili Rosjan (26-30 sierpnia 1914) pod ' nenbergiem (obecny Stębark); do niewoli trafi- I ło ponad 100 000 jeńców.
Do 1917 r. Rosjanie ponosili ogromne straty I i mimo przełamania obrony austro-wegierskiei pod Łuckiem i na Bukowinie w czasie przepro­wadzonej latem 1916 r. ofensywy gen. Aleksiej Brusitowa, armia była ogromnie wyczerpana. ft» zwycięstwie rewolucji w Rosji w lutym 191" : Rząd Tymczasowy Aleksandra Kierienskiego j przygotował latem tego roku plan kolejnej i ofensywy. Nie powiodła się ona głównie względu na powszechny upadek morale wśród] żołnierzy. Rewolucja październikowa położyła kres udziałowi Rosji w wojnie. 3 marca 1918 ł j Lenin podpisał w Brześciu z państwami cen­tralnymi narzucony mu traktat pokojowy. Oprócz frontu wschodniego i zachodnie* walki toczyły się także na wielu innych frontach. Ponad milion żołnierzy brytyjskich uczestniczyło w kampanii przeciwko sojusznikowi Niemiec, Turcji, zarówno na półwyspie Gallipoli, jak i w Egipcie, Palestynie oraz Mezopotamii. Na Bałkanach Serbowie początkowo odparli Austriaków, lecz zimą 1916 r. ulegli połączonym siłom austro-węgierskim, niemieckim i bułgarskim. Wsparcia Serbom udzieliły wojska sprzymierzone, które wysłały do Salonik (w neutralnej Grecji) 600 000 żołnierzy. W maju 1915 r. do ententy przyłączyły się Włochy, skuszone propozycją ewentualnego przejęcia rozległych terytoriów nieprzyjaciela. Front włoski ustabilizował się na 2,5 roku w dolinie Soczy (Isonzo). Dopiero w październiku 1917 r. Włosi zostali pobici pod Caporetto i zmuszeni przez wojska austro-węgierskie do wycofania się nad rzekę Piawę. 24 października 1918 r. przeszli jednak do natarcia w kierunku na Triest i ostatecznie powstrzymali siły austro-węgierskie. W 1916 r. państwom centralnym wypowiedziała wojnę Rumunia. Walki toczyły się także w Afryce (chodziło o przejęcie niemieckich kolonii). Większość z nich została zajęta niemal bez oporu.

Copyright 2007 by Druga wojna światowa All right reserved